του ΘΑΝΑΣΗ ΛΑΠΠΑ
«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τους βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»
Κ.Καβάφης – Περιμένοντας τους βαρβάρους
Όταν µια πουλάδα αρρωστήσει και ζαρώνει, τότε οι άλλες πηγαίνουν και την τσιµπούν µέχρι να τη θανατώσουν. Χωρίς λόγο και αιτία. Απλά υπακούουν στο ένστικτό τους.
∆ε συµβαίνει το ίδιο στην κοινωνία των ανθρώπων. Και αυτό, διότι ο λεπτός φλοιός, που ονοµάζεται πολιτισµός, αδρανοποιεί τα βάρβαρα ορµέµφυτά µας. Χωρίς αυτόν οι άρρωστοι και αδύναµοι θα είχαν την τύχη των άτυχων πουλάδων.
Ωστόσο το φονικό µας ένστικτο έχει ελεύθερο πεδίο για να δράσει στο χώρο της οικονοµίας και των αγορών.
Εδώ µπορεί να εκδηλωθεί, να εκτονωθεί χωρίς περιορισµούς, χωρίς οίκτο, χωρίς ηθικές αναστολές.
Το µαρτύριο της πουλάδας αυτόν τον καιρό βιώνει η άρρωστη Ελλάδα. Εισπράττει τα ανηλεή κτυπήµατα των αγορών και καλεί σε βοήθεια.
Και ιδού το θράσος: Αυτοί που καταπατούσαν αξίες και αρχές συστηµατικά για δεκαετίες, οδήγησαν συνειδητά το λαό στη φτώχεια και την πατρίδα τους στη χρεοκοπία, ζητούν από τις αγορές πολιτισµό, ήθος, fair play και επιείκεια. Αυτοί που εξαπατούσαν τους «κουτόφραγκους» σε διαρκή βάση, σήµερα απαιτούν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Ο Tempora o mores!
Η αδιαθεσία της Ελλάδας ήταν ολοφάνερη για όποιον ήθελε να τη δει. Στις αγορές (σηµειωτέον, δεν απαρτίζονται µόνο από κυνικούς σπεκουλάτορες, αλλά και από έντιµους αποταµιευτές), που σήµερα µας λεηλατούν, εµείς οι ίδιοι εδώ και χρόνια το είχαµε σφυρίξει. Και όταν η χώρα γονάτισε τα «GI’s» της Goldman Sachs χύµηξαν.
Χωρίς Αρετή
«Η Ελλάδα είναι χώρα µε ηµεροµηνία λήξεως» γράψαµε στα µέσα του 2004 στο φύλλο 19 του δήµου Κερκίνης «Το σύνορο». ∆εν διεκδικούµε το Πούλιτζερ. Το χωριό φαινότανε ότι έβαινε κατά κρηµνών.
Η λατρεία του χρήµατος έλαβε διαστάσεις µονοθεϊσµού. Καθιερώθηκε σαν το µοναδικό µέτρο εκτίµησης της προσωπικότητας, αυτό που ορίζει τη θέση µας στην κοινωνική πυραµίδα. Είναι µαγκιά να το κατέχεις, δεν έχει καµία σηµασία πώς το απέκτησες.
Για κοινωνικές αξίες γίνεται λόγος µόνο στους «κύκλους των χαµένων ποιητών», για νόµους στα αµφιθέατρα. Μέγας χορηγός οι συµπονετικές µας κυβερνήσεις, που στα πλαίσια του «κοινωνικού µετασχηµατισµού» άνοιξαν τους κρουνούς του δηµόσιου χρήµατος και στους µη προνοµιούχους συµπολίτες µας. Χωρίς το φόβο νέων συνταγµαταρχών χάρη στο απάγκιο της ΕΕ οι κυβερνώντες «τα πήραν» και «τα έδωσαν όλα».
«Η δηµοκρατία πληρώνεται» µας είχε προειδοποιήσει ο βουλευτής Καβάλας της Ν∆ και πρώην υπουργός Μακεδονίας Θράκης Χ. Καλαϊτζής. Τη θέση των µη προνοµιούχων κατέλαβαν οι νεόπτωχοι και η µεσαία τάξη δεν νιώθει καθόλου καλά. Η «ισχυρή Ελλάδα» βγήκε στην επαιτεία.
Οι αγορές έχουν στόχο αποκλειστικά το κέρδος και τα κράτη µόνο συµφέροντα. Οι πρώτες µας µάδησαν και η ΕΕ µας καταδίκασε για διαφθορά, µαύρες τρύπες και πελατειακή πολιτική. Μας στέλνει στο αναµορφωτήριο για τρία χρόνια και σίγουρα θα κυκλοφορούµε µε βραχιολάκι για πολλά ακόµη.
Χτίζαµε µια ευηµερία αγνοώντας το νόµο της βαρύτητας, µια δηµοκρατία χωρίς αρετή.
Κίνδυνος υποτροπής
Ένα ολόλαµπρο πρωινό του Φεβρουαρίου. Οδεύω για να παραδώσω έντυπα σε µια δηµοτική επιχείρηση. Στο ραδιόφωνο η Ευρώπη µας κράζει και ο πρωθυπουργός αλαλιασµένος αναζητά δανεικά. Στην «εθνική οδό» (ο Θεός να την κάνει) κώνοι σήµανσης τραβούν την προσοχή µου µέσα σε µια λακκούβα. Στη διασταύρωση τρεις άνδρες στηµένοι και το όχηµα της αρµόδιας υπηρεσίας. ∆υσανασχετούν που σταµατώ για να φωτογραφίσω.
Στη δηµοτική επιχείρηση ζητώ κάποιον να βοηθήσει να ξεφορτώσω. «Είναι πέντε» µε ενηµερώνει η υπάλληλος. Ολοι εξαφανισµένοι.
Στην επιστροφή πάω να φουλάρω. Στο καφενείο του πρατηρίου οι τρεις της συντήρησης των εθνικών οδών πίνουν τον καφέ τους.
Ολοι οι παραπάνω σίγουρα διαµαρτύρονται για τις περικοπές στους µισθούς και διαδηλώνουν για τα «δίκαια» και τα «κεκτηµένα» τους.
Τα ερωτήµατα επανέρχονται βασανιστικά. Πώς θα εξαλείψουµε κατεστηµένες νοοτροπίες και συµπεριφορές, θα εισάγουµε αξίες και ορθολογισµό στο πράττειν;
Πώς θα καταργήσουµε τις προνοµίες, το κοινωνικό απαρχάιντ, θα διαλύσουµε τον συντεχνιασµό, θα φέρουµε ισονοµία;
Η δηµοκρατία είναι µια αφετηρία. Κάποιοι µιλούν για νέα µεταπολίτευση, άλλοι για νέο ξεκίνηµα. Είναι αυτό εφικτό µε πολίτες στην πλειοψηφία τους δηµοκρατικά και κοινωνικά αναλφάβητους και µετανάστες από χώρες χωρίς δηµοκρατικές παραδόσεις, χωρίς statesmen και µε την ίδια αδηφάγο, κυνική, χωρίς ανθρώπινη ποιότητα, λούστρο και φινέτσα αµοραλιστική πολιτικό-οικονοµική διαπλεκόµενη τάξη;
Πώς θα εξαφανίσουµε τους κοµµατικούς και συντεχνιακούς όζους από το κράτος και τον κοινωνικό ιστό, θα κρατήσουµε τους επιστήµονες στον τόπο;
Είναι δυνατόν µια χώρα µε χαλαρούς θεσµούς, χωρίς κοινωνική συνοχή να ανανεωθεί και να παράγει ιδέες;
Αµφιβάλλω και σκέφτοµαι τι θα απογίνουµε όταν αποχωρήσουν οι «βάρβαροι». Πώς δε θα υποτροπιάσουµε. Τα pigs και τη µούρη να τους κόψεις πάλι θα σκάβουν.
∆υστυχώς, οι κοινωνίες δεν αλλάζουν µε µέτρα, νόµους και διατάγµατα, ούτε γίνονται δηµοκρατικές αφού αποχωρήσουν τα τάνκς µε την υιοθέτηση ενός συντάγµατος. Το τελευταίο οριοθετεί την ατοµική και συλλογική δράση, όµως η χρηστή εφαρµογή του, η απόδοσή του συναρτάται άµεσα µε την παιδεία και την καλλιέργεια των πολιτών.
Επανίδρυση του Ελληνα
Οίκοθεν νοείται ότι δεν θα έχουµε επανίδρυση του κράτους και κοινωνική επανίδρυση, εάν προηγουµένως δεν επανιδρύσουµε τον Ελληνα. Αν δεν τον πείσουµε να προσχωρήσει στις αξίες της ισότητας, της δηµοκρατίας, τ�
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου